fbpx

Gastartikel - Hoe ik door corona (en Stryd) een betere hardloper ben geworden - Tri-PT Studio

Gastartikel – Hoe ik door corona (en Stryd) een betere hardloper ben geworden

Al bijna 30 jaar loop ik regelmatig hard. Met een PR van 1:37 op de halve marathon en 45 minuten op de 10K schaar ik mij onder de “gemiddelde lopers” en zo voel ik mij ook.

Hoewel ik jarenlang voor een groot sportmerk uit Duitsland heb gewerkt (en sinds een zeer vroeg stadium bij Stryd ben betrokken) heeft mijn hardlopen altijd iets vrijblijvend gehad. “Lekker lopen” was voor mij het voornaamste. Het lichaam gezond houden was een prioriteit. PR’s deden mij nooit zoveel. Dat betekent echter niet dat ik niet fanatiek kan zijn en het me er gemakkelijk vanaf maak. Meerdere keren per week lopen – hoewel ik daar vaak de tijd niet voor kon vinden – was en is een doel dat ik probeer na te streven.

Lange afstanden leken voor mij niet weggelegd; een 10K “ging nog wel”, maar een halve marathon was een echte uitdaging en ondanks verschillende pogingen is het me nooit gelukt een hele marathon te lopen, want ik raakte altijd geblesseerd tijdens de voorbereiding.

Maar, met de kennis van nu, is het duidelijk dat ik heel lang, heel verkeerd heb getraind en al die gelopen kilometers niet maximaal heb benut en mijn lichaam onnodig heb belast.

Sinds ik begon met hardlopen heb ik mij altijd gericht op snelheid; de tijd die het me kost een kilometer af te leggen. Nadat Stryd op de markt kwam ben ik van snelheid volledig overgestapt naar vermogen. Hoewel ik een overtuigd voorstander ben van het lopen op wattage, gaat dit artikel niet over de voor- en nadelen van vermogen zelf, maar over de “zones”die ik heb ontdekt dankzij de vermogensmeter en hoe het trainen in/met deze zones een andere loper van me heeft gemaakt. Dankzij corona.

Wat ik me namelijk tijdens al die jaren hardlopen nooit heb gerealiseerd is dat ik te vaak te geforceerd heb gelopen. Ik dacht namelijk dat trainen op mijn “kunnen” de manier was om mezelf te verbeteren. Of ik nou 5, 10 of 20 kilometer liep, ik richtte me altijd op mijn“gemiddelde snelheid” van rond de 5 minuten per kilometer, of later met vermogen, rond de 260 als mijn “doorsnee wattage”.

Ja, ik werkte voor een sportmerk, maar ik woonde ook heel lang in China, met de alom bekende luchtvervuiling. Dat betekende dat hardlopen vaak een eenzame aangelegenheid was op een loopband thuis of in de gym. En aangezien ik niet zo van tijdslimieten ben en altijd banen heb gehad waar vrije tijd een niet bestaande luxe is, ook nooit echt de moeite genomen me te verdiepen in de wetenschap van het sneller worden, met name op de langere afstanden, want “die kon ik toch niet lopen”.

Tot een voor mij openbarende en prestatie verbeterende samenloop van omstandigheden: thuiswerken vanwege COVID en de ongeveer gelijktijdige release van de trainingsplan functionaliteit in de Stryd app voor mijn Apple Watch.

Door corona reisde ik plotseling een heel stuk minder dan ooit tevoren in mijn werkzame leven. Plotseling had ik meer tijd voor hardlopen en ook om mij eindelijk eens in “de wetenschap achter prestatie-verbetering” te verdiepen. En het was een openbaring.

Ik volgde het geprogrammeerde trainingsplan in de Stryd app en was hogelijk verbaasd, hoe langzaam ik volgens die app moest lopen. Sterker nog, in het begin lukte het me eenvoudig niet om zo “traag” te rennen. Maar met meer beschikbare tijd en met langzamer lopen werd mijn “gemiddelde afstand” per loop plotseling een stuk langer.

Mijn regelmatige “rondje om de kerk” van 5K werd opeens een paar keer per week 10 kilometer. Maar met een duidelijk mindere lichamelijke belasting. Ik wist niet wat me overkwam. Nog verbazingwekkender was dat mijn “Critical Power” (in de definitie van“Stryd”: mijn piekvermogen voor ongeveer 50 minuten) met ruim 7% omhoog ging. Ik liep langzamer, maar mijn “output” ging omhoog!? Hoe was dat mogelijk?

Toen ik me in het “hoe kan dat” ging verdiepen ging er een “wereld van hardloopzones” voor me open. Ik had wel eens gehoord van het lopen in verschillende zones maar deed daar niets mee. Echter, inmiddels is hardlopen voor mij niet anders meer dan een gevarieerd schema van intervaltrainingen, easy runs en lange afstanden met lage intensiteit; een constante mix van zowel lopen in lage zones als lekkere inspanning in hoge zones. Ja, ik loop nu wat meer kilometers per week dan voorheen, maar het is mij volledig duidelijk dat ik met een dergelijke, wisselende aanpak, mij jaren geleden al had kunnen verbeteren.

De reden om uiteindelijk dit artikel te schrijven is de openbaring dat “langzamer lopen” mij uiteindelijk sneller maakt. Voor velen wellicht een bekend feit, maar hoeveel gemiddelde lopers die sneller willen worden, weten dat of doen dat eigenlijk?

Hoewel ik een PR heb van 45 minuten op de 10 kilometer, was dat niet alleen ruim 20 jaar geleden en woog ik zeker 10 kilo minder, zolang ik me kan herinneren lukte het mij niet eens meer om onder de 53 minuten te komen. En toch, recentelijk liep ik 10 kilometer in 50 minuten! Volgend doel is een halve marathon. Een afstand die ik ook ruim 2 decennia niet heb gelopen, maar waar ik de laatste weken in mijn trainingen steeds dichterbij kom en die ik volgens de racecalculator in mijn Stryd app in 1:52 zou moeten kunnen lopen: 5 maanden geleden was dat ondenkbaar!

En ik speel nu zelfs met de gedachte dat een volledige marathon wellicht toch mogelijk is! Dan heeft corona van mij dus echt een betere hardloper gemaakt!